Droogvallen bij de Oostpunt van Schiermonnikoog

Onder de oostpunt van Schiermonnikoog ligt een mooie diepe vaargeul. Als je precies na het laatste duintje richting het eiland vaart, dan loop je vast op een mooie vlakke plaat. Als het dan laagwater wordt, lig je eigenlijk op het strand en kan je zo van het schip stappen om dit ongerepte deel van het eiland te verkennen.

Onthaasten op de Waddenzee

 

Dit is nou droogvallen. Gedurende laagwater ligt het schip ‘droog’.

Natuurlijk kun je prachtig langs het eenzame strand lopen, schelpen zoeken, een aangespoelde kleine zeehond treffen en paal 16 bewonderen.

 

Maar nog leuker is het om een klein pad in te slaan en door het duinlandschap te wandelen. Ook begin september bloeide er nog genoeg om heel vrolijk van te worden.

Hier kijk ik uit over de waddenkust, waar kleine geulen inkepingen maken in het eiland. Je kunt daar niet langs wandelen, want je zakt diep weg in het slik. Bij het teruglopen naar de boot zagen we een visarend, met een vis in zijn klauwen. Daar hebben we geen foto van, we konden alleen maar vol bewondering kijken naar dat prachtige grote dier.

Wat een prachtig landschap. Ook Stefanie genoot van deze verrassing.

Verrassingen horen echt bij de Go With the Flow reis, want we zwerven over het wad en zoeken avontuurlijke routes en plekken uit. Het is ook voor ons een leuke uitdaging om altijd weer iets nieuws te ontdekken op het Wad.
Goed gelukt deze keer.

Go with the flow staat ook dit jaar weer op ons programma. Ga je mee?

Kokkels van het wad

Tijdens het droogvallen halen we vaak een maaltje kokkels op. Op plekken waar je dichte kokkels in een leegstromend wadgeultje ziet, steek je daar je beide handen in het zand en haalt er zo 10 kokkels uit. Laat de kleinste weer vallen en neem de dikke mee. 10 grote kokkels of 15 kleine per persoon is voldoende voor het heerlijke gerecht dat ik zo ga beschrijven.

Tijdens de derde Go with the Flow week van 2020 hadden we het geluk om Marike Engelen aan boord te hebben. Marike had vroeger een restaurant en schreef twee kookboeken. Toen we haar onze kokkeloogst lieten zien, bood ze aan om een pasta alle Vongole voor ons te maken, met de ingrediënten die op dat moment aan boord waren. We lagen immers onbeweeglijk op de zeebodem, dus we moesten het doen met wat er in het kombuis aanwezig was.

Ingrediënten

  • 1,5 kilo kokkels (of voor ieder 10-15 stuks afhankelijk van de grootte)
  • 500 gram spagetti
  • 4 uien, klein gesneden
  • 1 rode peper + zaadlijst, klein gesneden
  • 4 knoflooktenen, klein gesneden
  • 5 bosuitjes, in ringen (groen meegesneden)
  • scheutje witte wijn
  • sap van een citroen en de rasp van de citroen
  • flinke scheut olijfolie
  • zout en verse peterselie

Zandvrije kokkels

Het bleek voor ons nog een zoektocht hoe je de kokkels zandvrij krijgt, maar, na overleg met de visboer in Zoutkamp, zijn we eruit.

Was de kokkels al zoveel mogelijk in vers zeewater, het gaat erom dat het zand van de buitenkant van de schelpen afgaat. Bewaar ze in zeewater tot het moment dat je ze gaat klaar maken, maar niet langer dan 24 uur. Hoe verser, hoe beter uiteraard. Spoel ze dan meerdere keren in gewoon kraanwater en borstel ze ondertussen schoon tot er geen zand meer afkomt.

Het koken

  • Kook de spaghetti volgens de aanwijzingen op het pak.
  • Bak de ui, peper, knoflook en de bosui in ruim olijfolie en voeg daarna een scheutje witte wijn toe.
  • Voeg dan de kokkels toe en bak al roerend tot ze open gaan
  • Voeg de gekookte spaghetti toe, laat alles even doorpruttelen en voeg dan de citroen en citroenrasp toe.
  • Verdeel de pasta en kokkels over de borden en verdeel daar de verse peterselie over.

Opeten aan dek en de schelpen gelijk over de reling kieperen. Bon Apetit!
Dank je wel Mariken en Loes voor het opschrijven van dit recept.

Wil je dit jaar zelf ook kokkels vinden op zee?
Ga mee met een van onze Waddenreizen.

Onze Yogajuf op Schier

Als we op Schier zijn, gaan we graag met onze gasten naar het strand om een yogales bij Josine te volgen. Daarna drinken we koffie bij strandpaviljoen Paal 3. Judith en Josine kennen elkaar al 25 jaar en aan het eind van dit bericht zal ik je vertellen waarvan. Maar eerst meer over Josine, zodat je weet met wie je in zee gaat deze week!

Josine en Schier

“Als jong meisje neemt mijn oma mij mee naar de West om zeldzame bloemetjes te zoeken, met een loep.  We plukken stiekem eentje van ieder soort om te kunnen drogen, zodat ik altijd het eiland bij me heb als ik weer thuis ben. Mijn oma vond het belangrijk dat ik de natuur leerde kennen van het eiland. Ik herinner mij vooral haar toewijding en verbinding met deze grond. Ze ging ook nooit ‘naar de wal’. Schiermonnikoog was haar thuis.   Met mijn vader zoek ik cantharellen in een van de weilanden en met mijn broer en zus bouw ik hutten van hout in de zee bij paal 7. We eten verse tongetjes op het strand. Zomers achter elkaar brachten we zo met elkaar door.  Strand, natuur, puur. Het eiland is een onderdeel van mijzelf geworden.  

Yoga aan zee

Sinds 2010 woon ik met mijn man en twee kinderen op het eiland, en het voelt als vanzelfsprekend. Ik begin met een klein yogaklasje voor mij kinderen in de huiskamer, wat al snel uitgroeit tot een professionele onderneming voor iedereen. Yoga aan zee, in de duinen, bij het Wad; iedere plek biedt weer iets anders, iets nieuws. De luchten veranderen voortdurend, het tij zorgt voor een steeds veranderend strand. Het verveelt nooit, er is altijd iets nieuws te ontdekken. In de natuur en ook in mijzelf.

Natuuryoga

Inmiddels na 7 jaar, is natuuryoga in de elementen echt mijn specialisme geworden. De vier elementen; aarde, water, vuur en lucht zijn een prachtige basis om mee te werken. We vinden de elementen in de natuur, in de yoga en natuurlijk in onszelf. Net als bij yoga gaat het om de balans tussen alle elementen. In verbinding met de natuur brengt yoga een oneindige bron van kennis en zelfreflectie mee.

Dit gevoel, deze verbinding, probeer ik door te geven, aan jong en oud, ervaren of onervaren yogi. Mijn lessen zijn laagdrempelig, eerlijk en puur

Josine en Judith

Josine en Judith komen elkaar voor het eerst tegen in 1995 in Utrecht. Judith werkt als presentatrice bij de AVRO en ontwikkelt een nieuw spectaculair kinderspelprogramma, de Droomshow. Ze vraagt Josine in het productie team. Bijna vier jaar werken ze met heel veel plezier samen aan dit succesvolle jeugdprogramma.

Jaren later komen ze elkaar weer tegen op het strand van Schiermonnikoog waar Josine dan inmiddels woont – Judith doet mee aan een yogales. Ze besluiten het vertrouwde contact weer op te pakken!

Als Judith met haar vriend Paul eigenaar wordt van de klipper Nova Cura, smeden ze samen een bijzonder plannetje voor een unieke yogareis: Natuuryoga !

Wat zeggen anderen over Josine?

“ik heb over de hele wereld yoga gedaan, maar dit was echt de leukste les ooit! Je maakt echt gebruik van alles in de natuur, ik voelde me zo verbonden. Dankjewel!”

“Ik voel me de hele dag gewoon fit! Zo heerlijk ontspannen en toch heb ik het gevoel dat ik veel gedaan heb, heerlijk!”

“Echt waardevol wat je doet, het deed ons goed ons zo verbonden te voelen”

Ben je er klaar voor?

Heb je zoveel zin gekregen in deze bijzondere Yogaweek met Josine op Schier en op de klipper Nova Cura, bel dan gelijk met schipper Paul om een plek te reserveren.

Je kunt Paul mailen op welkom@klippernovacura.nl of bellen: 06-1681 4686.

En ben je al eerder op Schier, doe dan vooral mee met een open les van Josine op het strand. Op haar website vind je de details: www.yogaopschiermonnikoog.nl


Kan je niet wachten?

Doe dan vast mee met deze korte les vanaf het strand.

https://youtu.be/ngat_D9NhuE

 

Droogvallen

De Nova Cura is een platbodem. Daarmee kun je over ondiep water varen en ‘droogvallen’ op het Wad. Je ligt dan een poosje op de zeebodem. Een heel bijzondere ervaring die we onze gasten graag geven. In dit artikel lees je wat het is, waarom we het soms móeten doen, wat je dan zoal meemaakt en wat er kan gebeuren als je ongewild droogvalt.

klipper nova cura yoga op de zeebodem

Wat is het?

Droogvallen betekent dat je met je schip bewust op een plek in de Waddenzee vastloopt. Ofwel je schuift je schip op een zandbank of je gooit het anker uit op een ondiepe plek. Dat doe je twee á drie uur voor laagwater. Het water staat dan nog rondom het schip, maar is niet dieper dan ongeveer een meter. Dan wacht je.

Het water stroomt langs het schip en trekt langzaam weg totdat het eb is en je op een grote zandplaat ligt. Dan kun je afstappen en rondom het schip gaan wandelen. Daar heb je een uurtje of twee de gelegenheid voor en dan gaat komen de waterranden weer langzaam dichterbij totdat het schip omsloten is door water. Als het schip weer begint te bewegen, ben je los en kan je weer vertrekken. Een uur of drie na laagwater. Je voelt dat, maar je ziet het ook altijd in het schip, als de hanglampen weer gaan schommelen.

Over het Wantij

Je kunt voor de lol droogvallen, maar het kan ook een noodzakelijk onderdeel van de route zijn. Want wanneer je van het ene Waddeneiland naar het andere zeilt, passeer je vaak een wantij. Dat is de plek onder een eiland, waar de vloedstromen elkaar tegen komen. Het water stroomt vanuit de Noordzee door de zeegaten en vult in een uur of zes de Waddenzee. Onder de eilanden ontmoeten de vloedstromen elkaar. Bij windstil weer zie je dat aan het water. Er loopt dan een kronkelige lijn over de zee van kleine stukjes plantaardig afval. Dat is de ontmoetingsplaats van de getijdestromen: het wantij.

Omdat de stromingen daar tegen elkaar opbotsen, is er door het meegevoerde zand op die plek een soort heuvel gevormd. Het is daar dus extra ondiep en je kunt er alleen bij hoogwater overheen. Een cyclus van eb en vloed duurt ca 11,5 uur en het moment van hoog- of laagwater wisselt daarom per dag.

Je probeert je tocht zo te plannen, dat je met hoogwater het wantij passeert, maar soms past dat niet in de dagplanning. Dan stuit je op een wantij, loop je vast, val je droog en moet je wachten totdat het water weer hoog genoeg is om verder te kunnen.

Het gebied op deze kaart is het vaargebied van de Go with the Flow reis, in de laatste twee weken van augustus. Op deze pagina vind je alle informatie over die bijzondere reis.


 

Een groene weide in het water

Dat overkwam ons tijdens een tocht van Schiermonnikoog naar Ameland, in de zomer van 2019 tijdens het Eiland Hoppen met gezinnen. We wisten dat we het wantij niet konden passeren en gingen daar vlakbij voor anker. Het is altijd even zoeken naar een geschikte plek op de kaart. Als je je schip neerlegt aan de rand van een steile zandbank, kom je bij het droogvallen helemaal scheef te liggen. Dat is niet zo comfortabel. Daarom moet je op de kaart een vlakke bank uitzoeken.

Die hadden we gevonden en we gooiden het anker uit. Het regende en omdat we niet veel anders konden dan wachten en kinderen aan boord hadden, gingen we naar binnen en deden spelletjes. Na anderhalf uur stopte de regen en ik keek door het patrijspoortje om te kijken hoever het water gedaald was. Ik zag de zeebodem, maar het was groen om mij heen. Het leek wel alsof we in een weiland lagen! We lagen midden in een mosselbank.

Eten van de zeebodem

De kinderen werden direct enthousiast en wilden mosselen plukken. Nu stond er nog een klein emmertje mosselen aan dek, dat Tibor de dag ervoor met veel moeite op het Schierse wad had verzameld. Die zijn we eerst gaan klaarmaken. Want je moet toch wel weten of het lekker is, voordat je dieren van hun plek trekt. Het was werkelijk verrukkelijk! En dus rekenden we uit hoeveel mosselen we nodig hadden en plukten ze van de zeebodem. Er was zoveel, het was in een mum van tijd gebeurd. Die mosselen hebben we de volgende avond gegeten. De ene helft op z’n Belgisch met bier en mosselgroenten, de andere helft Thais, met pepertjes en koriander en kokosmelk. Hoewel kinderen mosselen vaak eng vinden, aten ze allemaal mee.

Vastgelopen op de hoogste bank

Soms val je ongewild droog. Dan loop je echt vast, zoals tijdens de Spelevaartocht in juli 2019. We gingen op ontdekkingstocht op het Oostwad. Dat is het gebied tussen Lauwersoog en de Eemsmond. Het is een prachtig gebied, heel stil en dat komt ook omdat veel schepen daar niet kunnen varen omdat het er zo ondiep is.

Ons reisdoel was de oostpunt van Schiermonnikoog. De wind was stevig en door een rare samenloop van omstandigheden konden we niet op tijd overstag en voeren met flinke snelheid de rand van de geul op. We zaten vast, naar wat bleek op de hoogste zandbank van Groningen. Het was op dat moment hoogwater en hoger zou het die dag ook niet meer worden.

Zeilschip , klipper nova cura oostwad droogvallen

Wachten op springtij

Oei. We moesten dus wachten op het volgende tij, 12 uur later. Dat had zin, want het was bijna springtij. In een maand beweegt de hoogte van de vloed mee met de maanstand. Bij volle en nieuwe maan is het water het allerhoogst, in de weken ertussen het allerlaagst. Er zouden dus nog wat centimeters bijkomen, de wind was westelijk dat zou ook extra water vanuit de Noordzee betekenen.

Bij laag water gooiden we het anker uit en trokken de ketting helemaal uit. We sjouwden samen het anker 20 meter verderop naar de vaargeul. Het idee was, dat we bij hoogwater de ketting binnen zouden halen, waardoor we het schip met spierkracht in de richting van  de vaargeul zouden trekken. Het eerstvolgende hoogwater was om 12 uur ’s nachts.

klipper nova Cura Anker verplaatsen Waddenzee

Gestrand

In de tussentijd moesten we ons maar vermaken op het wad, dus de groep ging onder leiding van Annette tekenen. Om middernacht, na een gezellige avond met aardig wat wijn, stonden we met z’n allen achter de ankerlier. Met vier man/vrouw tegelijkertijd en regelmatige verversing van de ploeg, gooiden we het wiel van de lier rond. Metertje voor metertje trokken we ons schip daarmee in de richting van het anker. Heel langzaam kwam er beweging in. We draaiden met man en macht, maar we kwamen niet los. Omdat vloed overdag altijd iets hoger is en we nog iets dichter bij het moment van springtij kwamen, hadden we goede hoop. Met die positieve gedachte gingen we onze kooi in.

Loskomen

De volgende ochtend haalden we de truc met het anker in de vaargeul nog een keer uit. We dronken koffie op het wad, zwommen en deden er yoga. Het water kwam onze kant op en kroop langzaam omhoog langs de romp van het schip. De peilstok gaf om 12 uur 90 centimeter waterdiepte aan. Het werd nu echt spannend… nog een paar centimeter… en we dreven weer!

Luid gejuich onder de bemanning en gasten natuurlijk. We zetten snel zeil en koersten naar Schiermonnikoog. Na 24 uur op het mistige wad gingen we de zomerzon weer tegemoet.

Droogvallen. Onze gasten willen dat allemaal graag meemaken, het hoort echt bij een Waddenvakantie, maar het kan niet altijd. Want je moet een goede vlakke plek vinden, het moet overdag in de planning van de tocht passen en het moet niet te hard waaien. Maar als het lukt, is het een geweldige ervaring! Ook al gebeurt het ongepland.